شعرهای اشرف گیلانی

بیست و پنج بهمن ماه

بیست و پنج بهمن ماه روسریّ سبزم را
از کمد درآوردم . وقت، وقت رفتن بود
رفتم از قفس بیرون تووی کوچه ها دیدم 
سایه ها فراوان اند فکر نور با من بود

بیست و پنج بهمن ماه رفتم از قفس بیرون
روسری سبزم را غرق خون بغل کردم
در سرم خیالی بود : (( روز خوب در راه است))
ترس و ناامیدی را باااااز بی محل کردم

رفتم از قفس بیرون سایه ها مرا دیدند
نور بی رمق، می مرد. مرگ، نابرابر شد!
روز مردن ژاله روز مرگ مختاری
واااای بال پروازم تووی کوچه پرپر شد

من به چشم خود دیدم آسمان زمین افتاد
سایه های مرموزی در همیشه پیدا بود
خون به سنگ ها پاشید شیشه ها ترک برداشت
روز خنده ی شیطان، در بهشت زهرا بود

من به چشم خود دیدم آخرین امیدم را
زرد و خسته و غمگین تووی کوچه ها می گشت
این صدای جان دادن در دل خیابان هاست
در تمام میدان ها نحس این صدا می گشت

روز مردن سهراب رووی دست رستم را
من به چشم خود دیدم راه روبرویی نیست!
گرچه شمع ها خاموش گرچه کوچه ها تاریک
من به نور پابندم گرچه کورسویی نیست

روز اول حصر و روز حصر پرواز است
ای قفس ! ترحم کن آن ستاره از من بود
بااااد از سرم افتاد روز بد چه عمری داشت!
روز مرگ باورها بیست و پنج بهمن بود

 

اشرف گیلانی

   + مری ; ٢:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٢/۳۱
comment نظرات ()